عمرکرداسلام رااشکار بیاراست گیتی چو باغ بهار                                                                    ازعمر باید که درس زندگی اموختن ازچراغش شعلهای در بزم خودافروختن                                   ای عمر سرخی رنگ لاله ها از خون توست تیغ شمشیر عدالت تا ابد مدیون توست
+ نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت 23:14 توسط مسلم |

خداوندا تو دادی چشم بینا          

که بینم من همه گلهای زیبا                                                                                     

ببینم کوه و جنگلهاودریا            

ببینم چشمه ورودهاوصحرا

به هرسوبنگرم روزهاوشبها        

ببینم ماه رو و خا ل لبها

بگویم شکرتو شکرت خدایا        

که بینم من زمین را تاثریا

خدایا چشم دل را هم عطاکن       

بصیرت را نصیب این پرخطا کن          
+ نوشته شده در شنبه سیزدهم مرداد 1386ساعت 5:16 توسط مسلم |

سفر تاریک و ره باریک و منزل بی نشان باشد

 

مگو فرصت هنوز باقیست

 

که وقت تنگ است و دنیا گذران باشد

 

مشو غافل تو ای مومن

 

که غفلتکار نادان را جبران بس گران باشد

 

مگو پیری هنوز دور است و ما برنا

 

چه دانی تو حضور مرگ ناگه بی امان باشد

 

                                                      م از کرویه

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385ساعت 14:51 توسط مسلم |

خودم غم وپدر غم مادرم غم

وطن غم مذهبم غم مسکنم غم

غم و غصه تمام جان من شد

غمم غم شادی ام غم کل من غم

                                              مسلم

+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم اسفند 1385ساعت 17:9 توسط مسلم |

دلم غم ،دلبرم غم ،ساغرم غم

 

هوای سینه ی بی یاورم غم

       

همان که لحظه ای از من نشد دور

 

همیشه زنده ای در باورم غم

 

سرم سنگین دلم غمگین خدایا

 

خلاصی ده مرا از مادرم غم

 

دریغا کاش از او زاده نبودم

 

شبم تاریک و روزم ابریست هم

                                             م ازکرویه

+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم اسفند 1385ساعت 12:53 توسط مسلم |

سفری در پیش است

 

سفری در ره دوست

 

سفری سوی خدائی که همه عالم از اوست

 

توشه ات کو ؟که سفر دشوار است

 

کوله بارت خالیست

 

سفر دور و درازی داری

 

نه به دل حال نیاز –

 

نه به سر شوق نمازی داری

 

می رسد روز دریغت ای دوست

 

رسد آن روز که از کرده پشیمان باشی

 

وقت رفتن زتهی دستی خویش

 

سخت گریان باشی

 

دردمندی و از آن بی خبری

 

بهر بیماری خویش –

 

کوششی کن که به هر دم پی درمان باشی

                                                                                                                                         

آید آن دم که زدیدار اجل-

 

سخت گریان وهراسان باشی

 

همسفر آگه باش- روز دگر دیرست

 

نکند سود تورا وقت رحیل اگر از کرده پشیمان باشی

                                                            سهیلی
+ نوشته شده در دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 13:16 توسط مسلم |

سفر کردم شبی در خاطراتم

                                                                                                                           

 من از آنچه گذشته مات ماتم                                                                                

 

در آن روز ها که بابا یار ما بود

 

همو همدم همو غمخوار ما بود

 

در آن روز ها که با هم شاد بودیم

 

زبند هر چه غم آزاد بودیم

 

در آن روزی که روز تار ما بود

 

که روز رفتن غمخوار ما بود

 

 درآنروزی که بعد از او غم آمد                                                                               

 که غمها بیش وشادیهاکم آمد

 

اگر از آسمان شادی ببارد

 

دلی که غم گرفت شادی ندارد

 

دلی دارم ولی دانم که دل نیست

 

دل پزمرده غیر از آب و گل نیست

 

خداوندا همی نالم به درگاه

 

کشم ازسینه من درهرسحرآه

 

خداوندا برافکن کاخ ظالم

 

بگردان هرچه باباست شادوسالم

                                          مسلم

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم بهمن 1385ساعت 6:52 توسط مسلم |

خدایا قدرتی ده تا نویسم

                                                                                                                        خدایا قدرتی ده                                                                                           

کلام نغز و پر معنا نویسم

 

نویسم سوز دل را درد جان را

 

زشور و شر از این دنیای پر غوغا نویسم

 

در این دنیا که پر جهل است و ظلمت

 

خدایا قدرتی ده با دل بینا نویسم

 

نویسم هر چه خوبیست آشکارا

 

زبدها و دروغها و دو روئیها نویسم

 

مثال بندگان خوب رحمان

 

حقیقت را نه رویاها نویسم

 

گذشته های خوب و عبرت آموز

 

من از دیروز و از امروز و از فردا نویسم

 

بکوبم با قلم اهریمنان را

 

صراط المستقیم خالق یکتا نویسم

 

خدایا قدرتی ده تا نویسم

 

هدایتگر توئی زیبا نویسم                                                                                              

 

                               مسلم                                                                                                

                                                                                                                         

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 6:14 توسط مسلم |

من ابری ام بارانی ام ای غم کجا می رانی ام

 

خاموشی اشکم مبین دریا ئی ام طو فانی ام

 

تیغ  گل  عشقی اگر از  پرده  روحم  گذر

 

تا در خراب آباد دل گلشن کنی و یرانی ام

 

آتشفشان سرکشم آهی زجان گر سر کشم

 

پروا کن از آرامشم  آتش دلی عصیانی ام

 

خاک در کوی و فا رو بم به مزگان صفا

 

در فصل کولاک جفا دی گونه ام بورانی ام  

 

در جستجویم تا ابد پیک بهارم کی رسد

 

کز داغ سرخ لاله ها چون ظهر تابستانی ام

 

ای پرتو شوریدگی پنهان مشو از زندگی

 

تا مشرق روئیدنت در ابر غم زندانی ام

 

خلوت نشینم گر کنون آیم شبی از خود برون

 

از من چه می پرسی که چون در وادی حیرانیم

 

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم بهمن 1385ساعت 8:35 توسط مسلم |

 

                                                         دلتنگ

 

 

دلم تنگ و زمین تنگ آسمان تنگ            عقاب وار می نشینم بر سر سنگ

 

دلم  دارد  هوای  اوج  و    پرواز                  ولی  بشکسته بالم  پای  من لنگ

                                                                                                       مسلم

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم بهمن 1385ساعت 8:34 توسط مسلم |

مطالب قدیمی‌تر